Sahâbîler arasında en fazla hadis rivayet eden (5374 hadis) Abdurrahman b. Sahr ed-Devsî (ö. 58/678)’ye, kedilere olan düşkünlüğü sebebiyle Hz. Peygamber (s.a) tarafından “Ebû Hureyre” (kedicik babası) lakabı verilmiştir.

Hz. Peygamber’in (s.a) kendisine yönelik bu iltifatı, onun hayvanlara karşı sergilediği merhamet ve şefkat duygusundan kaynaklanmaktadır. Ancak buradan hareketle kedi beslemenin sünnet olduğu sonucunu çıkarmak isabetli değildir. Zira bir amelin sünnet olarak nitelendirilebilmesi için, Hz. Peygamber’in onu bizzat ve sürekli şekilde uygulamış olması veya ashabını açıkça buna teşvik etmiş olması gerekir. Hâlbuki Hz. Peygamber’in (s.a) evinde yahut mescidde bizzat alıp beslediği, ilgilendiği ya da ashabını beslemeye teşvik ettiği herhangi bir kedisinin bulunduğuna dair sahih bir rivayet mevcut değildir.

O, sadece o dönemde evlerde yaygın olarak bulunan kediler hakkında şöyle buyurmuştur:

“إِنَّهَا لَيْسَتْ بِنَجَسٍ، إِنَّهَا مِنَ الطَّوَّافِينَ عَلَيْكُمْ وَالطَّوَّافَاتِ”
“Şüphesiz ki kedi necis değildir. Zira o, etrafınızda dolaşıp duran (ev halkından biri) gibidir.”[1]

Bu hadis, kedinin beslenmesinin câiz olduğuna işaret etmektedir; yoksa herkesin kedi beslemesi gerektiği yönünde bir teşvik amacı taşımamaktadır.

Hanefî fakihleri bu hadisi, kedinin artığının (sü’r) temiz kabul edilmesine delil olarak değerlendirmişlerdir. Bununla birlikte, kedinin fare gibi necis şeyler yeme ihtimali bulunması sebebiyle, başka temiz su mevcutken kedinin içtiği suyla abdest almak tenzîhen mekruh kabul edilmiştir.

Öte yandan halk arasında yaygın olarak dile getirilen “Kedileri sevmek imandandır”[2]  sözü, herhangi bir hadis kaynağında yer almayan, uydurma (mevzu) bir sözden ibarettir. Bu sebeple, bu ifadeyi hadis olarak rivayet etmek câiz değildir.

 

[1] Nesâî, Tahara, 54; İbn Mâce, Tahara, 32

[2] “حُبّ الهرة من الإيمان” https://webtv.akittv.com.tr/haber/islamda-kedinin-yeri-hukmu-ve-ebu-hureyre-ra-609#:~:text=Evde%20kedi%20beslemek%20sevapt%C4%B1r%2C%20%C3%A7ocu%C4%9Fun,Kedi%20beslemek%20s%C3%BCnnettir.