Ehl-i sünnet âlimlerinin genel yaklaşımına göre, Kur’ân-ı Kerîm’e, sahih sünnete ve İslâm akîdesine aykırı ifadeler içermeyen dua, hizb, vird ve evrâdların okunması câizdir. Bu çerçevede İdrîsiyye Erbaîn gibi eserlerde yer alan dualar da muhtevaları itibarıyla şer‘î esaslara uygun olduğu sürece nafile dua ve zikir kapsamında değerlendirilebilir. Buna göre, anlamı sahih olan duaların okunması meşru görülmekle birlikte, sahih delile dayanmayan fazilet rivayetlerinin kesin dinî hakikat gibi sunulması doğru değildir. Ayrıca bu tür evrâd ve ezkârın, sünnette sabit olan dua ve zikirlerin yerine geçirilmesi değil, onların ardından nafile ibadet mahiyetinde okunması daha isabetli kabul edilmiştir. Böylece hem dua hususunda tanınan meşru serbestlik korunmuş hem de Hz. Peygamber’e isnatta ilmî titizlik ve rivayet disiplini muhafaza edilmiştir.

Bunun yanında, bu tür eserlerde yer alan bazı zikir sayıları ve tertipleri çoğunlukla doğrudan hadislerle sabit olmaktan ziyade, sâlih kimselerin tecrübelerine, tasavvufî eğitim usullerine ve nefsi disipline etme gayesine dayanmaktadır. Nitekim bu evrâdı tavsiye eden mutasavvıflar da söz konusu sayıların hadislerle sabit olduğunu ileri sürmemiş; bilakis bunları, müridin mânevî terbiyesi, zikre alışması ve gayretinin tedricî olarak artırılması amacıyla belirlenen eğitim usulleri çerçevesinde tavsiye etmişlerdir. Dolayısıyla, bu sayıların hadislerde açıkça yer almamasını gerekçe göstererek, muhtevası sahih ve meşru olan vird ve evrâdın okunmasını bütünüyle engellemek de doğru ve sağlıklı bir yaklaşım değildir.

Nitekim «مَا لَا يُدْرَكُ كُلُّهُ لَا يُتْرَكُ جُلُّهُ» kaidesinde de ifade edildiği üzere, bir şeyin tamamına ulaşılamaması, onun faydalı olan kısmının da terk edilmesini gerektirmez. Bu sebeple, sahih sünnette sabit olan veya buna aykırı olmayan zikir ve dualar esas alınmakla birlikte, onlara aykırılık teşkil etmeyen ve müminin Allah ile irtibatını güçlendiren bu tür evrâdın okunmasında büyük faydalar bulunmaktadır.